Για να γνωρίσουμε μια ορεινή κτηνοτροφική κοινότητα, που δεν κατηφόρισε στην παραλία για να «προκόψει» στην τουριστική βιομηχανία. Έμεινε εκεί στα ορεινά, συνεχίζοντας την κτηνοτροφική παράδοση του τόπου, δε διατήρησε μόνο αλλά και αύξησε τον πληθυσμό της, εξασφαλίζοντας στους κατοίκους της υψηλά εισοδήματα και μηδενική ανεργία.
Για να χαρούμε ένα περιβαλλοντικό – πολιτιστικό πάρκο έκτασης 240 στρεμμάτων, με επίκεντρο το υδάτινο στοιχείο, που περιφράχθηκε και σημάνθηκε, όπου, ανάμεσα σε αιωνόβια πλατάνια και δίπλα σε πηγές και γεφύρια, μπορεί κανείς να συναντήσει νεροτριβές, μαντάνια και νερόμυλους.
Γιατί μια κοινότητα αξιοποιεί τα έσοδα από ένα μεγάλο αιολικό πάρκο για να λειτουργήσουν υποδομές, όπως αθλητικές εγκαταστάσεις και γυμναστήριο, νηπιαγωγείο και δημοτικό, αγροτικό ιατρείο, λαογραφικό μουσείο και πολιτιστικό κέντρο, που προσφέρουν ποιότητα ζωής στους κατοίκους του.
Γιατί , εν τέλει, ένα ορεινό χωριό απέδειξε ότι μπορεί να προκόψει επιμένοντας σ΄ενα πρότυπο πραγματικής παραγωγικής διαδικασίας. Δε μένει παρά να καταφέρει  να κερδίσει και το μεγάλο στοίχημα της βιολογικής κτηνοτροφίας, αξιοποιώντας το πιστοποιημένο σφαγείο βιολογικής γραμμής που ήδη κατασκευάστηκε, για να συνεχίσει να προοδεύει.

Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και αποκάλυψης των παραγόντων εκείνων που συντέλεσαν σ΄αυτήν, παραδείγματα όπως αυτό της κοινότητας της Ανάβρας αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.
«…Ο νέος ρόλος των Τραπεζών και των Χρηματιστηρίων ήταν η αιχμή του δόρατος της νέας τάξης πραγμάτων που έβγαλε σταδιακά από το επίκεντρο ενδιαφέροντος την πραγματική οικονομία. Ποιος θα πίστευε πριν 40 χρόνια πως μη οικονομικά αγαθά, όπως το νερό και ο ήλιος θα αποκτούσαν χρηματική αξία; Ότι μια εξάδα νερού θα διατιμόταν ίσα με το βάρος της σε σταφίδα και πως ένας καφές θα ισοδυναμούσε με δύο λίτρα λάδι; …
…Όλοι μιλούν, βέβαια, για την υπερχρέωση της χώρας που οφείλεται βασικά στην κατάρρευση της παραγωγικής της υποδομής. Η πιο λογική απάντηση σ’ αυτό θάταν να κινηθεί η πραγματική οικονομία, ώστε τουλάχιστον να περιοριστούν οι εισαγωγές ειδών πρώτης ανάγκης. Κι όμως τα πρακτικά μέτρα κάθε άλλο παρά σ’ αυτό στοχεύουν: Εξυπηρετούν την αγορά αυτοκινήτων που συνεπάγεται τεράστια διαρροή συναλλάγματος για εισαγωγές οχημάτων και καυσίμων. Ή στοχεύουν στην πρωτόγονη λύση αναθέρμανσης των οικοδομών και κατασκευών, με μετασχηματισμό της παραγωγικής γης σε αστική. Δηλαδή όχι με την προσθήκη, αλλά με την αφαίρεση πλουτοπαραγωγικών πόρων.»(1)
(1) Νίκου Λεβεντάκη «Το παρελθόν και το μέλλον της οικονομικής κρίσης» http://www.patris.gr/articles/155944