Η θεωρία του νεοφιλελευθερισμού «… ισχυρίζεται ότι η ανθρώπινη ευημερία μπορεί να διασφαλιστεί αποτελεσματικότερα από ένα σύστημα στο οποίο οι επιχειρηματικές ελευθερίες και ικανότητες δεν θα υπόκεινται σε έλεγχο και έτσι, μέσα σε ένα ειδικό πλαίσιο πολύ ισχυρών ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων που υποστηρίζονται από τους θεσμούς της ελεύθερης αγοράς και του ελεύθερου εμπορίου, θα αποδίδουν τα μέγιστα… Φυσικά, τούτο δε σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει ρόλο να παίξει, καθώς, σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη θεωρία, εξακολουθεί να έχει σημαντικές υποχρεώσεις. Έτσι, έχει την υποχρέωση να στηρίζει όλους τους θεσμούς και τις νομικές κατασκευές του συστήματος της αγοράς, αλλά και τους θεσμούς που κατοχυρώνουν τα δικαιώματα της ατομικής ιδιοκτησίας. Πρέπει, επίσης, αν υπάρχει ανάγκη, να χρησιμοποιεί όλες τις μεθόδους εξουσίας, βίας και αστυνόμευσης που διαθέτει, προκειμένου να διασφαλίζει ότι η ελεύθερη αγορά θα συνεχίζει να λειτουργεί. Τέλος, οφείλει να προχωρεί παραπέρα, δημιουργώντας αγορές σε τομείς στους οποίους αυτές δεν υπάρχουν ακόμη (π.χ. στην υγεία, στο περιβάλλον κ.λ.π.) Από τη στιγμή, βέβαια, που αυτές οι αγορές δημιουργηθούν, το κράτος οφείλει να αποσύρεται και να διακόπτει κάθε παρέμβαση.»
«… Αυτό που έκανε ο νεοφιλελευθερισμός ήταν να υιοθετήσει το αίτημα της ατομικής ελευθερίας και να πει: «Αυτό είναι δικό μας. Κι εμείς είμαστε κατά του κράτους. Είμαστε στο πλευρό σας»  Έτσι, τη δεκαετία του 1970, οι εταιρείες συγκροτούν ένα προπαγανδιστικό πρόγραμμα που διακυρήσσει: «Κοιτάξτε. Οι εταιρείες είναι εδώ για να σας απελευθρώσουν, να απελευθερώσουν τις καταναλωτικές επιλογές, έτσι ώστε να μπορείτε να έχετε πέντε χιλιάδες διαφορετικά προγράμματα τηλεόρασης… που όλα να δείχνουν τα ίδια πράγματα». Ο νεοφιλελευθερισμός, λοιπόν,  κατάφερε να διαχωρίσει το αίτημα της ατομικής ελευθερίας απ΄αυτό της κοινωνικής δικαιοσύνης και να το οικιοποιηθεί, εντάσονας την ατομική ικανοποίηση στο πλαίσιο μιας καταναλωτικής κοινωνίας… Το αποτέλεσμα ήταν η κοινωνική δικαιοσύνη να πεταχτεί από το παράθυρο, όπως , φυσικά επιθυμούσαν οι νεοφιλελεύθεροι, μια και ο στόχος τους ήταν πάντα η κοινωνική αδικία, δηλαδή η παλινόρθωση της αστικής τάξικής κυριαρχίας και η συγκέντρωση όλο και μεγαλύτερου πλούτου στα χέρια των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων». (1)
Γιατί όλα αυτά καλοκαιριάτικα;
Γιατί το καλοκαίρι δε σταματά την κυβέρνηση από την εφαρμογή του σχεδίου (περαιτέρω) ιδιωτικοποίησης της  εκπαίδευσης με νομιμοποίηση των κολεγίων που θα τροφοδοτήσουν τις επιχειρήσεις με αυτό που ζητούν: επίφαση γνώσης προσαρμοσμένης όσο το δυνατόν περισσότερο στις ανάγκες της αγοράς. Προηγήθηκε η (περαιτέρω) ιδιωτικοποίηση των κρατικών πανεπιστημίων με το θεσμικό πλαίσιο για τα μεταπτυχιακά και άρχισε η  «απελευθέρωση» των «κλειστών επαγγελμάτων» κατεβάζοντας τις απαιτήσεις για τους Ορκωτούς Λογιστές στο επίπεδο των αποφοίτων Λυκείου.
Γιατί παραπλανούν τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση «μετρώντας» αν αυξήθηκαν ή όχι οι αφίξεις στον τουρισμό για να συμπεράνουν απ΄αυτό και μόνο αν πηγαίνει καλά ο τουρισμός, χωρίς να μπαίνουν ποτέ στη διαδικασία να μετρήσουν ποιά είναι τα οφέλη και ποιά τα κόστη από τον τουρισμό. «…δεν υπάρχει ούτε μία χώρα που να γνωρίζει με ακρίβεια το καθαρό κέρδος της ίδιας από τον διεθνή τουρισμό στο έδαφος της.» έγραφε η Δρ. Christine Richter, (2) σε άρθρο της με τίτλο «Αειφόρος ανάπτυξη και τουρισμός: μερικά θεμελιώδη ερωτήματα» το 2005. Σε άλλες σελίδες οι ίδιες εφημερίδες αναφέρονται στο απέραντο ξεπούλημα των πιο παρθένων περιοχών της χώρας στο παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο που ήδη προγραμματίζει resorts 4ης γενιάς, πεδίο όπου πρωταγωνιστεί και η Κρήτη.
Γιατί το να είσαι αντίθετος με τη νεοφιλελεύθερη λογική των ιδιωτικοποιήσεων είναι υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας, την κοινωνία και το τόπο και όχι «δαιμονοποίηση της αντίθετης άποψης», όπως κι αυτό τ’ ακούσαμε στην τελευταία  συνεδρίαση της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ/ΤΑΚ!
Γιατί οι συζητήσεις στην παραλία θα μείνουν μετέωρες και θα έχουν πικρή γεύση  όσο δεν γίνεται απόλυτα ξεκάθαρο ότι όσα συμβαίνουν εντάσσονται σε συγκεκριμένο σχέδιο πολιτικής που εφαρμόζεται με τους κανόνες του νεοφιλελευθερισμού κι όσο δεν  αμφισβητούμε συνολικά το σχέδιο αυτό.
 (1) Ντεϊβιντ Χάρβεϋ: «Ο νεοφιλελευθερισμός και η παλινόρθωση της ταξικής κυριαρχίας»/ Διάλεξη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, 17/2/2005/ Έκδοση: Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς
(2) Οικονομολόγος, Ειδική στο Νομικό Καθεστώς του Τουρισμού και Γενική Γραμματέας της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ταξιδιωτικών Συντακτών & Ανταποκριτών