ΤΣΜΕΔΕ: Χαμένος αγώνας είναι αυτός που δε δόθηκε ποτέ, ΤΑΥ τεύχος 76

Η αντιασφαλιστκή πολιτική της κυβέρνησης δεν άρχισε τώρα. Έχει ιστορία. Επί δεκαετίες δομήθηκε η λογική του κατακερματισμού ασφαλισμένων και Ταμείων με γνώμονα την περιπτωσιολογία, τη προσπάθεια συγκέντρωσης των αποθεματικών μέσα στις μαύρες τρύπες του κρατικού προϋπολογισμού, τη διευκόλυνση της εισφοροδιαφυγής από εργοδότες αλλά και ασφαλισμένους, που φτάνει σήμερα τα 4,5 δις ετησίως.
Τα τελευταία χρόνια που χαρακτηρίζονται από γενικευμένη προσπάθεια κατάργησης του όποιου κράτους πρόνοιας και ιδιωτικοποιούνται τομείς που πριν μερικά χρόνια θα ήταν αδιανόητο να ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα, το κράτος βρέθηκε να «ανησυχεί» για τα δικαιώματα των ασφαλισμένων. Έτσι, έσπευσε το 1992 με το νόμο Σιούφα να διαχωρίσει τους ασφαλισμένους σε «παλιούς» και «νέους» με στόχο να περιορίσει κεκτημένα δικαιώματα μόνο στους παλιούς. Στην ίδια κατεύθυνση ο νόμος Ρέππα «νοικοκύρεψε» το μέλλον, που προσδιορίστηκε σταδιακά από τη λογική «ευελιξίας» στην εργασία, με αντίστοιχη «ευελιξία» στην εισφοροδιαφυγή, χάριν ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και μόνο. Σήμερα εξαγγέλλεται Ταμείο Αλληλεγγύης, προορισμένο για τον όλο και μεγαλύτερο αριθμό φτωχών που η πολιτική τους δημιουργεί.
Με περίεργες λογιστικές, που παίρνουν υπόψη το δημογραφικό πρόβλημα, χωρίς να παίρνουν υπόψη τον πραγματικό ενεργό πληθυσμό και το 1,5 εκατομμύριο ανασφάλιστων εργαζόμενων, αξιοποιούν τη βίωση της ανασφάλειας που προκαλεί η ανεργία, και τα τερτίπια της υποαπασχόλησης και των προγραμμάτων κατάρτισης και Stage, που εμφανίζουν ως απασχολούμενους πραγματικούς ανέργους, για να μας πείσουν ότι υπάρχει πραγματικό πρόβλημα για το ασφαλιστικό.
Έτσι, για τα Ταμεία όπως το ΤΣΜΕΔΕ, που συγκέντρωσε στα αποθεματικά του 3 δις από πόρους των ασφαλισμένων του, ήταν θέμα χρόνου πότε θα επιχειρούσαν να το «εντάξουν» στη λογική των ελλειμμάτων που μόνο η πολιτική της κυβέρνησης δημιουργεί, εισφοροδιαφεύγοντας και η ίδια, προκειμένου να διαθέσει τους πόρους που συγκεντρώνει από τους φορολογούμενους είτε με τη μορφή φόρων, είτε με τη μορφή ασφαλιστικών εισφορών για την ανάπτυξη των δεικτών της οικονομίας και όχι της χώρας.
Σε μια χώρα όπου μόνο οι αριθμοί ευημερούν και όχι οι παραγωγικοί τομείς της οικονομίας, όπου οι επιχειρήσεις μεταναστεύουν για να βρούν καταλληλότερες αγορές και φθηνότερα εργατικά χέρια, όπου οι επιχειρήσεις επιδοτούνται για να γίνουν μεγάλες και μόλις μεγαλώσουν πουλιούνται σε άλλες μεγαλύτερες, και όπου τα έργα υποδομής γίνονται με μοναδικό κριτήριο να προσελκύσουν «μεγάλες επενδύσεις», χρήματα για κράτος πρόνοιας δεν περισσεύουν. Αντίθετα, χρειάζονται τα αποθεματικά των ασφαλισμένων για να επιδοτήσουν αυτού του είδους την επιχειρηματικότητα.
Στην ίδια χώρα, χρόνια τώρα, με ευθύνη όλων των πολιτικών δυνάμεων, κυριαρχεί η απαισιοδοξια και η ανασφάλεια που βασίζεται στην αντίληψη του μονόδρομου και της παντοδυναμίας των παγκοσμιοποιημένων αγορών. Καλλιεργήθηκε με επιμέλεια και η αντίληψη ότι δεν έχει νόημα να προσπαθούμε, ότι έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να υπάρξουν κατακτήσεις, ότι όλα σχεδιάζονται από άλλους για μας. Ο ευτελισμός του συνδικαλιστικού κινήματος, βασίστηκε και στα πραγματικά δεδομένα συνδικαλιστών που λειτουργούσαν με αυτή την αντίληψη, μεταξύ απαισιοδοξίας και αρπαχτής και καταλάμβαναν θέσεις για ίδιο όφελος.
Δεν είναι λοιπόν καθόλου περίεργο που στις κινητοποιήσεις μας για το ΤΣΜΕΔΕ είχαμε δύο πολύ μεγάλους αντίπαλους που εμπόδισαν την μεγαλύτερη μαζικοποίηση των αγώνων και κανείς δεν πρέπει να απορεί γι αυτό: Ο πρώτος αντίπαλος ήταν η αντίληψη που επιμελώς καλλιεργήθηκε ότι τίποτα δεν μπορεί ν΄αλλάξει και ότι η πολιτική ταυτίζεται με αυθαιρεσία και διαφθορά. Ο δεύτερος αντίπαλος, ήταν η δυσπιστία για ένα Ταμείο που οι ασφαλισμένοι του δεν έβλεπαν να τους νοιάζεται και να τους δίνει προοπτική για το μέλλον.
Κι όμως, κατακτήσεις υπήρξαν πάντα και υπάρχουν όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να τις υποτιμήσουν. Σε όλη τη χώρα διάσπαρτες αντιστάσεις για χιλιάδες θέματα οδηγούν σε αποτελέσματα, άσχετα αν δεν προβάλλονται και αν δεν αθροίζονται. Και θα υπάρξουν πολύ περισσότερα αποτελέσματα αν συνδυαστούν οι αντιστάσεις με μελέτη των προβλημάτων και με τις νέες μορφές αγώνα που αναδεικνύονται και αντιστοιχούν στη διαμόρφωση της νεότερης γενιάς. Μιας γενιάς που χαρακτηρίζεται από λιγότερες μεγαλοστομίες, περισσότερες απαιτήσεις και χιούμορ απέναντι στα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει.
Θα συνεχίσουμε. επιμένοντας …ότι ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δε δόθηκε ποτέ!